دنیایی که من می بینم

نگاهش می کنن...نگاهش می کنی...انگار چون همه نگاهش می کنن تو هم باید این کارو بکنی! خیال می کنی گنجی پیدا کردی که نباید اونو از دست بدی...

و تو همچنان مثل آدم های مسخ شده به سمتش حرکت می کنی...تحقیر رو تحمل می کنی تا فقط یه عکس با یه آدم معروف داشته باشی...
همین طور که داری تلاش می کنی با خودت فکر می کنی:"چرا؟!" هر چی سعی می کنی به هیچ نتیجه ای نمی رسی...کم کم لبخند از روی لبات محو می شه...بالاخره فرصت پیدا می کنی به زور نگهش داری و باهاش عکس بندازی...
احساس می کنی کوچک شدی...دیگه از اون شور و شوق قبل خبری نیست...کم کم شروع می کنی به سرزنش کردن خودت...از رفتارت متنفر می شی...خودت رو لعنت می کنی...
به عکسی که با اون شخص به اصطلاح مهم انداختی نگاه می کنی...و تنها چیزی که احساس می کنی همون حقارتیه که اون موقع حسش کردی...بیشتر دقت می کنی...فردی رو می بینی که انگار برای مهم جلوه دادن خودش یا جبران کمبودهایی که توی وجدش احساس می کنه، داره تلاش می کنه خودش رو به کسی که فکر می کنه مهمه وصل کنه! غافل از این که به نظر می یاد بهتر باشه به جای این که توی جاده زندگی بایسته و عبور بزرگان رو از کنار خودش تماشا کنه، می تونه پابه پای اونا یا حتی تندتر حرکت کنه...
همیشه هستن کسانی که می ایستند و به موفقیت بقیه نگاه می کنن و حسرت می خورن...تو سعی کن جزو اونا نباشی...دونده باش،نه تماشاگر...

---